உதவ மறுக்கும் கைகளும்... மனிதநேயத்தின் பேரழிவு..! | Life Thoughts

 உதவ மறுக்கும் கைகளும்... செத்துப்போகும் மனசாட்சியும்: மனிதநேயத்தின் பேரழிவு..!

முன்னுரை: 

மனித வாழ்க்கை என்பது தனக்கான தேடல்களாலும், ஆசைகளாலும் மட்டும் கட்டமைக்கப்பட்டது அல்ல. அது சக மனிதனின் வலியோடு நம் உணர்வுகளைப் பிணைத்து வாழும் ஒரு உன்னதமான பயணம். ஒரு மனிதன் தான் மட்டும் வாழ நினைப்பது இயல்பு; ஆனால், தன் கண்முன்னே இன்னொரு மனிதன் ஆபத்தில் சிக்கித் தவிக்கும் போது, அவனுக்குக் கரம் கொடுக்க நினைப்பதுதான் உன்னதமான மனிதத்தன்மை.

ஆனால், இன்றைய அவசர உலகத்தில் நமது இதயங்கள் மெல்ல மெல்லக் கல்லாக மாறிக்கொண்டு வருகின்றன. வீதியில் ஒருவன் ரத்த வெள்ளத்தில் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கும் போது, அவனைக் காப்பாற்ற ஓடிச் செல்வதற்குப் பதிலாக, தங்கள் கைபேசியில் அதை வீடியோ எடுத்துச் சமூக ஊடகங்களில் பதிவேற்றுவதையே பெருமையாக நினைக்கும் ஒரு கொடூரமான காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

ஒருவர் ஆபத்திலும், கண்ணீர் விட்டு அழும் கஷ்டத்திலும் இருக்கும்போது, நம்மால் முடிந்த சிறிய உதவியைக் கூடச் செய்யாமல் "இது என் பிரச்சனை இல்லை", "எனக்கு ஏன் தேவையில்லாத வம்பு?" என்று கடந்துபோவது வெறும் சுயநலம் மட்டுமல்ல. அது, நாம் வாழும் சமூகத்தில் மனிதநேயத்திற்கு நாம் வைக்கும் இறுதி அஞ்சலி.

உதவி செய்ய மறுக்கும் அந்த ஒரு கணம், ஆபத்தில் இருப்பவரை மட்டும் பாதிப்பதில்லை; உதவத் தவறியவரின் ஆளுமையையும், அவனது ஆன்மாவையும், அவனது சந்ததியையும் சேர்த்தே மெல்ல மெல்லச் சிதைத்துவிடுகிறது. அந்த ஒற்றை நிராகரிப்பு ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்தும் ஆழமான மாற்றங்கள் என்ன? அவன் தன் வாழ்நாளில் இழந்துபோகும் ஈடுசெய்ய முடியாத பொக்கிஷங்கள் எவை? என்பதைப் பற்றி இங்கு விரிவாக காண்போம்.

1. அகத்தின் உறைவிடம்:

ஒரு மனிதன் சட்டத்தின் பிடியிலிருந்தோ அல்லது சமூகத்தின் கேள்விகளிலிருந்தோ தப்பித்துவிடலாம். ஆனால், அவனுக்குள்ளேயே இருக்கும் "மனசாட்சி" என்ற நீதிபதியிடம் இருந்து அவனால் ஒருபோதும் தப்பிக்கவே முடியாது.

மனசாட்சியின் சத்தமும் தூக்கத்தைத் திருடும் நினைவுகளும் நிச்சயமாக நிம்மதியாக இருக்க விடாது..!

ஆபத்தான ஒரு தருணத்தில், "எனக்கு நேரம் இல்லை" என்றோ அல்லது "யாராவது உதவி செய்வார்கள்" என்றோ நினைத்துக்கொண்டு நாம் கடந்து போகும்போது, அந்த நொடியில் நாம் தப்பித்துவிட்டதாக நமது மூளை நம்மை நம்ப வைக்கலாம். ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல அந்தச் செயல் நமது மனதிற்குள் ஒரு பெரிய நஞ்சாக மாறத் தொடங்குகிறது.

இரவுகளின் நிசப்தத்தில் எழும் குரல்:

பகலின் பரபரப்பில் நமது சுயநலமான முடிவுகள் மறைந்துவிடலாம். ஆனால், இரவு நேரத்தில், உலகம் அடங்கி, அறையின் விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டு, நாம் தனிமையில் கிடக்கும் போது, மனசாட்சி தன் விசாரணையைத் தொடங்கும்.

"அன்று நான் வண்டியை நிறுத்திக் காயம்பட்டவனை மருத்துவமனையில் சேர்த்திருந்தால் அவன் பிழைத்திருப்பானே?"

"அன்று அந்த ஏழைத் தாய் கண்ணீருடன் கேட்டபோது, என் பையிலிருந்த அந்தச் சிறிய தொகையைக் கொடுத்திருந்தால் அவளது குழந்தையின் பசி ஆறியிருக்குமே?"

"நான் ஏன் அவ்வளவு சுயநலமாக நடந்துகொண்டேன்?"

இந்தக் கேள்விகள் வெறும் வார்த்தைகள் அல்ல; அவை இதயத்தைக் கூர்மையான ஊசியால் தைப்பது போன்ற நரக வேதனை. இந்தக் கேள்விகளுக்கு அவனிடம் பதில் இருக்காது.

போலி நிம்மதியும் வறண்ட செல்வமும்:

நாம் சம்பாதிக்கும் கோடிக்கணக்கிலான பணமோ, நாம் வாழும் சொகுசு பங்களாவோ, நாம் செல்லும் ஆடம்பர காரோ நமக்குத் தராத பேரமைதியை, ஆபத்தில் இருக்கும் ஒரு சாமானியனுக்கு நாம் செய்யும் ஒரு சிறிய உதவி தந்துவிடும்.

ஆனால், அந்த உதவியை மறுத்துவிட்டுச் சேர்த்த செல்வம் எதுவுமே இரவில் நிம்மதியான தூக்கத்தைத் தராது. உதவத் தவறிய மனிதன் தன் வாழ்நாள் முழுதும் ஒருவிதமான குற்ற உணர்ச்சியிலேயே (Guilt Complex) வாழத் தொடங்குகிறான். அவன் சிரிக்கும் சிரிப்பு கூடப் போலியானது; அவன் அனுபவிக்கும் சந்தோஷம் கூட ஒருவிதப் பயத்தின் நிழலிலேயே இருக்கும்.

2. உணர்வுகள் மரத்துப்போகும் கொடுமை (The Death of Empathy):

மனிதனை மிருகங்களிடம் இருந்தும், இயந்திரங்களிடம் இருந்தும் வேறுபடுத்திக் காட்டுவது அவனுள் இருக்கும் "கருணை" (Empathy) என்ற ஒரே ஒரு உன்னதமான குணம் மட்டுமே. பிறரின் வலியைக் கண்டு தன் மனம் உருகும் நிலைக்குப் பேர்தான் மனிதத்தன்மை.

ஆனால், ஒருவன் தொடர்ந்து ஆபத்தில் இருப்பவர்களைக் கண்டு கொள்ளாமல் விலகத் தொடங்கும் போது, அவனது மனதிற்குள் ஒரு பயங்கரமான மாற்றம் நிகழ்கிறது. அதை உளவியலில் "Emotional Numbness" அல்லது "Compassion Fatigue" என்று அழைப்பார்கள்.

கடினமாகும் இதயம்:

ஒருமுறை ஆபத்தைக் கண்டு விலகிவிட்டால், இரண்டாவது முறை விலகுவது எளிதாகிவிடும். மூன்றாவது முறை அது ஒரு பழக்கமாகவே மாறிவிடும். காலப்போக்கில், பிறரின் கண்ணீரோ, கதறலோ, ரத்த வெள்ளமோ அந்த மனிதனின் மனதில் எந்தவொரு சலனத்தையும் ஏற்படுத்தாது.

அவன் தன் இதயத்தைச் சுற்றி ஒரு பெரிய பாறைச் சுவரை எழுப்பிக் கொள்கிறான்.

தன் சொந்தக் குடும்பத்திலேயே ஒருவருக்குக் கஷ்டம் வரும்போது கூட, அவனால் உணர்வுப்பூர்வமாக அவர்களுக்கு ஆதரவாக நிற்க முடியாது.

ஏனெனில், பிறரின் வலியை உணரும் திறனை அவன் எப்போதோ இழந்துவிட்டான்.

இயந்திர மனிதனாக மாறுதல்:

அன்பையும் இரக்கத்தையும் இழந்துவிட்ட ஒரு மனிதன், உயிருடன் இருக்கும் ஒரு நடமாடும் பிணம் (Living Corpse) போன்றவன். அவன் உண்பான், உறங்குவான், பணம் சம்பாதிப்பான்; ஆனால் அவனால் வாழ்வின் உண்மையான அழகை அனுபவிக்க முடியாது.

பூக்களின் நறுமணமும், குழந்தையின் சிரிப்பும், மழையின் அழகும் அவனுக்குப் பொருட்டே இல்லை. ஏனென்றால், அவனது அக உலகம் வறண்டு போய், பாறையாக மாறிவிட்டது.

3. அவர் வாழ்வில் இழந்துபோகும் உன்னதமான பொக்கிஷங்கள்:

ஒருவர் ஆபத்தில் இருக்கும்போது அவருக்கு உதவ மறுப்பதன் மூலம், நாம் மிச்சப்படுத்துவது சில நிமிட நேரத்தையோ அல்லது சில ரூபாய் பணத்தையோ மட்டும்தான். ஆனால், அதற்குப் பிரதிபலனாக நாம் இழப்பது வாழ்வின் மிக உயர்ந்த செல்வங்களை..!

I. தூய்மையான ஆசீர்வாதங்களையும் பிரார்த்தனைகளையும் இழத்தல்:

ஆபத்திலிருந்து காக்கப்பட்ட ஒரு மனிதன், தன் உயிரையோ அல்லது கௌரவத்தையோ காப்பாற்றியவனைப் பார்த்துப் பெய்யும் கண்ணீரும், அவனது உதடுகளிலிருந்து வெளிப்படும் நன்றியும் உலகிலேயே மிக வலிமையான பிரார்த்தனைகள்.

"தம்பி, நீ நல்லா இருக்கணும்டா..."

"கடவுள் உன்னையும் உன் குடும்பத்தையும் நல்லா வச்சிருப்பார்..."

எந்தவொரு எதிர்பார்ப்புமின்றி, மனதின் ஆழத்திலிருந்து வரும் இந்த ஒற்றை வரி ஆசீர்வாதம், நாம் எந்தக் கோவிலில் போய் ஆயிரம் ரூபாய் அர்ச்சனை செய்தாலும் கிடைக்காத ஒன்று. உதவத் தவறும் மனிதன், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் கிடைக்கக்கூடிய அந்தப் பேரொளி மிக்க ஆசீர்வாதங்களைத் தன் கையாலேயே தட்டிவிட்டு விடுகிறான்.

II. சுயமரியாதையையும் கம்பீரத்தையும் இழத்தல்:

நாம் கண்ணாடி முன்னால் போய் நிற்கும்போது, நமது மனசாட்சி நம்மைப் பார்த்துப் பெருமைப்பட வேண்டும். "நான் ஒரு நல்ல மனிதன், என் வாழ்க்கைக்கு ஒரு அர்த்தம் இருக்கிறது" என்ற எண்ணம்தான் ஒருவனுக்கு உண்மையான தன்மானத்தையும் கம்பீரத்தையும் தருகிறது.

ஆனால், ஆபத்தில் இருப்பவனுக்கு உதவாமல் ஓடிவந்த ஒருவன் கண்ணாடியைப் பார்க்கும்போது, அவனது பிம்பமே அவனுக்கு அருவருப்பாகத் தோன்றும். அவன் எவ்வளவு பெரிய உடை அணிந்திருந்தாலும், சமூகத்தில் எவ்வளவு பெரிய உயர்பதவியில் இருந்தாலும், அவன் மனதிற்குள் தான் ஒரு "கோழை", "சுயநலவாதி" என்ற எண்ணம் ஆழமாகப் பதிந்துவிடும். இந்தத் தாழ்வு மனப்பான்மை அவனது கம்பீரத்தைப் பறித்துவிடும்.

III. உண்மையான நட்பையும் உறவுகளையும் இழத்தல்:

"எனக்கு ஒரு ஆபத்து என்றால் இவன் ஓடிவருவான்" என்ற நம்பிக்கைதான் மனித உறவுகளின் அஸ்திவாரம். ஆபத்தில் இருக்கும்போது உதவாத ஒருவனை, அவனது நண்பர்களும் உறவினர்களும் மெல்ல மெல்ல அடையாளம் கண்டு கொள்வார்கள்.

அவனுக்குச் சமூகத்தில் பல ஆயிரம் "தெரிந்த நபர்கள்" (Acquaintances) இருக்கலாம்.

ஆனால், அவனுக்காக உயீரைக் கொடுக்கக்கூடிய அல்லது அவனது கஷ்டத்தில் உடன் நிற்கக்கூடிய ஒரே ஒரு உண்மையான நண்பன் கூட இருக்கமாட்டான்.

ஆபத்தில் உதவாதவன், உலகத்திலேயே மிகவும் ஆபத்தான தனிமைக்குள் (Isolation) தள்ளப்படுகிறான்.

4. கர்மா எனும் பிரபஞ்ச விதி: 

சுழன்று அடிக்கும் காலத்தின் சாட்டை

இயற்கையும் பிரபஞ்சமும் மிகவும் நுட்பமானவை. அவை இங்கு எதையும் இலவசமாகக் கொடுப்பதும் இல்லை, எதையும் கணக்கு வைக்காமல் விடுவதும் இல்லை. நாம் இந்த உலகத்திற்கு எதைக் கொடுக்கிறோமோ, அதை வட்டியும் முதலுமாகத் திருப்பிப் பெறுவோம் என்பதுதான் கர்மாவின் எழுதப்படாத விதி.

நான் பாதுகாப்பானவன் என்ற போலி அகந்தை:

ஆபத்தில் இருப்பவனைக் கண்டு உதவாமல் விலகிச் செல்பவனின் மனதிற்குள் ஒரு தப்பான கணிப்பு இருக்கும்.

"எனக்குப் பணம் இருக்கிறது, செல்வாக்கு இருக்கிறது, பெரிய மனிதர்களின் தொடர்பு இருக்கிறது. எனக்கு ஒருபோதும் இப்படிப்பட்ட ஆபத்து வராது. நான் ஏன் இவனுக்கு உதவ வேண்டும்?"

ஆனால், காலம் எவ்வளவு பெரிய கொடூரமானது என்பதை அவர்கள் மறந்துவிடுகிறார்கள்.

தனித்து நிற்கும் அந்த நரகம்:

நாளை அதே மனிதனுக்கு அல்லது அவனது உயிரான குழந்தைக்கோ, மனைவிக்கோ, பெற்றோருக்கு ஒரு ஆபத்து வரும். அன்று அவனிடம் கோடிக்கணக்கில் பணம் இருக்கலாம். ஆனால், காப்பாற்ற ஒரு மனிதக் கரம் தேவைப்படும்.

அன்று, அவன் அன்று செய்த அதே சுயநலத்தை இந்த உலகம் அவனுக்குத் திருப்பிக் கொடுக்கும். சுற்றிலும் ஆயிரம் பேர் கடந்து செல்வார்கள், ஆனால் ஒருவன் கூட அவனுக்காக நிற்க மாட்டான். அன்று அவன் அனுபவிக்கும் வலியும் கதறலும், அன்று அவன் உதவாமல் கடந்து சென்ற மனிதனின் வலியை விட ஆயிரம் மடங்கு கொடூரமானதாக இருக்கும்.

"இன்று நீ பிறரின் கண்ணீரைக் கண்டு முகத்தைத் திருப்பினால், நாளை உன் கண்ணீரைத் துடைக்க இந்த உலகத்தில் ஒரு விரல் கூட நீளாது..!"

5. சமூகத்தின் மீது ஏற்படும் பேரழிவு மற்றும் தலைமுறைப் பாதிப்பு:

ஒரு மனிதன் செய்யும் உதவி அல்லது செய்யும் துரோகம் என்பது அவனோடு முடிந்துவிடுவதில்லை. அது ஒரு அலை போலச் சமூகம் முழுவதும் பரவுகிறது.

நம்பிக்கையின் மரணம்:

ஒருவன் ஆபத்தில் தவிக்கும் போது, அவனுக்கு உதவி கிடைக்காமல் போகும்போது, அவனது மனம் உடைந்து போகிறது.

"இந்த உலகத்தில் நல்லவர்களே இல்லை. எல்லாரும் சுயநலவாதிகள்..!" என்ற கசப்பான முடிவுக்கு அவன் வருகிறான்.

இதனால், அந்தப் பாதிக்கப்பட்ட மனிதன் நாளடைவில் மற்றொருவருக்கு உதவி செய்ய யோசிக்கும் ஒரு கடினமான மனிதனாக மாறிவிடுகிறான்.

நாம் செய்யும் ஒரு சுயநலச் செயல், இந்தச் சமூகத்தில் இருக்கும் "நம்பிக்கை" என்ற சங்கிலியை அறுத்து எறிகிறது.

பிள்ளைகளுக்கு நாம் தரும் நச்சுப் பாடம்:

நம் குழந்தைகள் நாம் சொல்வதைக் கேட்டு வளர்வதில்லை; நாம் செய்வதைப் பார்த்துதான் வளர்கிறார்கள். ஆபத்தில் இருப்பவரைக் கண்டு நாம் விலகி ஓடுவதை நம் பிள்ளைகள் பார்க்கும் போது, "பிறருக்கு உதவுவது முட்டாள்தனம், சுயநலமாக இருப்பதுதான் புத்திசாலித்தனம்" என்ற நஞ்சை அவர்களின் பிஞ்சு மனங்களில் விதைக்கிறோம்.

நாளை நாம் வயதாகி, நோயுற்று, ஆபத்தில் கிடக்கும் போது, அதே பிள்ளைகள் நம்மை விட்டு விலகிச் செல்வார்கள். ஏனெனில், அவர்களுக்கு நாம் கற்றுக்கொடுத்த பாடம் அதுதான்..!

6. இந்த நரக நிலையிலிருந்து மீண்டு வருவது எப்படி?

நாம் இதுவரை சுயநலமாக இருந்திருக்கலாம், ஆபத்தில் இருந்தவர்களைக் கண்டு கொள்ளாமல் கடந்து வந்திருக்கலாம். ஆனால், மனித மனம் நினைத்தால் எந்தக் கணத்திலும் தன்னைத் திருத்திக் கொள்ள முடியும்.

I. அகந்தையைத் துறத்தல்:

"நான் பெரியவன், எனக்கு யாருடைய உதவியும் தேவையில்லை" என்ற அகந்தையை முதலில் தூக்கி எறிய வேண்டும். நாமளும் ஒரு நாள் ஆபத்தில் சிக்கலாம் என்ற எளிய உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

II. சிறிய உதவியிலிருந்து தொடங்குங்கள்:

உதவி என்பது லட்சக்கணக்கில் பணம் கொடுப்பது மட்டும் அல்ல.

வீதியில் மயங்கிக் கிடப்பவனுக்கு ஒரு சொம்பு தண்ணீர் கொடுப்பது.

விபத்தில் சிக்கியவனை உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு அனுப்ப ஆம்புலன்ஸிற்கு போன் செய்வது.

வயதானவர்களைச் சாலையைக் கடக்க உதவுவது.

கஷ்டத்தில் இருக்கும் ஒருவனுக்கு "நான் இருக்கிறேன்" என்று ஆறுதலாக ஒரு வார்த்தை சொல்வது.

இந்தச் சிறிய கரங்கள்தான் மனிதநேயத்தின் மிகப்பெரிய தூண்கள்..!

III. மன்னிப்பு மற்றும் நல்வழி:

கடந்த காலத்தில் நீங்கள் உதவாமல் விட்ட மனிதர்களை நினைத்து மனதார மன்னிப்புக் கேளுங்கள். இனி உங்கள் வாழ்நாளில் உங்கள் கண்முன்னே ஒருவனுக்கு ஆபத்து என்றால், உங்கள் உயிரைக் கொடுத்தாவது அவனைக் காப்பாற்றுவேன் என்று உங்களுக்குள்ளே உறுதிமொழி எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

முடிவுரை: 

ஆன்மாவின் விழிப்புணர்வு..!

வாழ்க்கை என்பது நாம் எவ்வளவு காலம் வாழ்ந்தோம் என்பதில் இல்லை; நாம் வாழும் காலத்தில் எத்தனை பேரின் கண்ணீரைத் துடைத்தோம் என்பதில் தான் இருக்கிறது.

நீங்கள் சேர்க்கும் பணமும், கட்டும் வீடும் உங்கள் உடலோடு எரிந்து சாம்பலாகிவிடும். ஆனால், ஆபத்தில் இருக்கும் ஒருவனுக்கு நீங்கள் நீட்டிய அந்த உதவிக் கரமும், அதனால் ஒருவனுக்குக் கிடைத்த மறுவாழ்வும் மட்டுமே இந்த உலகம் உள்ளவரை உங்கள் பெயரைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்.

இனி ஒருபோதும் ஆபத்தைக் கண்டு ஓடாதீர்கள். ஏனெனில், அங்கே ஆபத்தில் இருப்பது வெறும் அந்நிய மனிதன் அல்ல... உங்கள் சொந்த மனசாட்சியும், மனிதநேயமும்தான்..!

கரங்களை நீட்டுவோம்... மனிதத்தைக் காப்போம்..!