கர்மா எனும் பிரபஞ்ச விதி: ஆபத்தில் உதவாத மனிதன் சந்திக்கும் ஆன்மீக மற்றும் வாழ்வியல் பின்னடைவுகள்.

 

முன்னுரை: 

பிரபஞ்சத்தின் சமநிலை தத்துவம்

நாம் வாழும் இந்த அகண்ட உலகம் இயற்பியல் விதிகளுக்கு மட்டுமின்றி, உணர்வுப்பூர்வமான தர்ம விதிகளுக்கும் உட்பட்டது. "எந்த ஒரு செயலுக்கும் அதற்கு இணையான எதிர்ச்செயல் உண்டு" என்பது அறிவியலின் கூற்று. அதே தத்துவம்தான் ஆன்மீகத்திலும் 'கர்மா' அல்லது 'வினைப்பயன்' என்ற பெயரில் அழைக்கப்படுகிறது.

வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நாம் விதைக்கும் ஒவ்வொரு எண்ணமும், பேச்சும், செயலும் ஏதோ ஒரு வடிவில் நம்மிடமே மீண்டும் வந்து சேர்கிறது. இதில் உச்சகட்டக் கர்மா என்பது, சக மனிதன் ஆபத்தின் விளிம்பில் நின்று கதறும்போது, அவனுக்கு உதவக் கூடிய வல்லமை இருந்தும் உதவாமல் கடந்து போவதாகும்.

ஒருவர் துன்பத்தில் இருக்கும்போது, "இது நமக்குத் தேவையற்ற பிரச்சனை" என்று ஒதுங்குபவர்கள், அக்கணத்தில் தப்பித்து விட்டதாகத் தவறாக எண்ணுகிறார்கள். ஆனால், காலம் என்ற மாபெரும் சக்தி அனைத்தையும் கவனித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. உதவ மறுக்கும் மனிதனின் வாழ்வில் நிகழும் இயல்பு மாற்றங்கள், ஆன்மீகச் சரிவுகள் மற்றும் சமூகப் பின்னடைவுகள் குறித்து இக்கட்டுரையில் ஆழமாக ஆராய்வோம்.

1. அகந்தையின் தோற்றமும் பொய்யான பாதுகாப்பும்:

ஆபத்தில் இருப்பவரைக் கண்டு விலகிச் செல்பவனின் மன ஆழத்தில் ஒருவிதமான அகந்தையும், தவறான பாதுகாப்பு உணர்வும் குடிகொண்டிருக்கும்.

அவனது தவறான கணிப்பு:

"என்னுடைய திறமையாலும் உழைப்பாலும் நான் பாதுகாப்பான இடத்தில் இருக்கிறேன்."

"எனக்கு எந்தப் பெரிய கஷ்டமும் வராது; நான் ஏன் இன்னொருவனின் சுமையைச் சுமக்க வேண்டும்?"

இத்தகைய சிந்தனைகள் ஒரு மனிதனை அறியாமையின் உச்சத்திற்குச் அழைத்துச் செல்கின்றன. இந்த பிரபஞ்சத்தில் எந்த மனிதனின் வாழ்க்கையும் ஒரே சீராக இருந்ததில்லை. இன்றைக்குக் கோபுரத்தில் இருப்பவர் நாளை வீதிக்கு வரலாம்; இன்றைக்கு ஆரோக்கியமாக இருப்பவர் நாளை நோயுறலாம்.

இயற்கையின் சீற்றத்திற்கு முன்னாலும், காலத்தின் மாற்றத்திற்கு முன்னாலும் மனிதனின் பணமும் அதிகாரமும் வெறும் தூசுக்குச் சமம். இந்த எளிய உண்மையை மறந்து, ஆபத்தில் இருப்பவரை அலட்சியப்படுத்துபவன் தன் அகந்தையால் வீழ்ச்சிக்கான முதல் அடியை எடுத்து வைக்கிறான்.

2. கர்ம விதியின் செயல்முறை: காலத்தின் பதிலடி:

கர்மா என்பது யாரையோ பழிவாங்கும் ஒரு அமைப்பல்ல. அது பிரபஞ்சத்தின் சமநிலையைப் பேணும் ஒரு இயற்கை விதி. நாம் கொடுக்கும் அதிர்வுகளையே (Vibrations) பிரபஞ்சம் நமக்குத் திரும்பத் தருகிறது.

I. பிரதிபலன் என்ற நியதி:

ஒருவன் தன் கண்முன்னே நடக்கும் விபத்தையோ அல்லது பேராபத்தையோ கண்டு கொள்ளாமல் கடந்து செல்லும் போது, அவன் அந்த இடத்தில் "அலட்சியம்" என்ற அதிர்வை விதைக்கிறான்.

நாளை அவனுக்கோ அல்லது அவன் சார்ந்த குடும்பத்தினருக்கோ ஒரு நெருக்கடி வரும் வேளையில், அதே அலட்சியப் போக்கைச் சமூகம் அவனுக்குப் பரிசாக அளிக்கும். சுற்றிலும் நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்கள் நடமாடினாலும், அவனது குரல் யாருக்கும் கேட்காது. உதவிக்கு ஒரு கரமும் நீளாது.

II. மனசாட்சியின் நிரந்தர விசாரணை:

கர்மா வெளியிலிருந்து மட்டும் தாக்குவதில்லை; அது உள்ளிருந்தும் தாக்கும். உதவாமல் கடந்து வந்த மனிதனுக்கு வயது முதிர்ந்து, தன் கடந்த காலத்தை திரும்பிப் பார்க்கும் சூழல் வரும். அப்போது அவன் மனசாட்சி அவனைக் கடுமையாகக் கூண்டில் நிறுத்தும்.

கடைசி காலத்தில் எத்தனையோ நன்மைகள் செய்திருந்தாலும், "அன்று அந்த ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றியிருக்கலாமே" என்ற எண்ணம் அவனது மன அமைதியைப் பிடுங்கி எறியும்.

3. உளவியல் ரீதியான இழப்புகளும் மன உளைச்சலும்:

உதவத் தவறும் நபரின் மன அமைப்பில் (Psychological Structure) பல்வேறு எதிர்மறை மாற்றங்கள் உருவாகின்றன.

I. அக அமைதியின்மை (Inner Unrest):

மனித மனம் இயற்கையிலேயே இரக்க குணத்தோடு படைக்கப்பட்டது. அந்த இயல்புக்கு மாறாக ஒருவன் சுயநலமாக நடக்கும் போது, அவனது அக உலகத்தில் முரண்பாடுகள் தோன்றும்.

அவன் வெளியுலகிற்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக வாழ்வது போலக் காட்டிக் கொண்டாலும், உள்ளுக்குள் ஒருவிதப் பதற்றமும் நிம்மதியின்மையும் இருந்து கொண்டே இருக்கும்.

தூக்கமின்மை, காரணமற்ற பயம் மற்றும் பதற்றம் ஆகியவை அவனது அன்றாட வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும்.

II. சந்தேகக் கண் மற்றும் பயம் (Paranoia):

தான் பிறருக்கு உதவாமல் ஏமாற்றியதால், இந்த உலகத்தில் உள்ள அனைவரும் தன்னைப்போலவே சுயநலவாதிகள் என்றும், அனைவரும் தன்னை ஏமாற்றக் காத்திருக்கிறார்கள் என்றும் நினைக்கத் தொடங்குவான்.

இதனால் யாரையுமே அவனால் முழுமையாக நம்ப முடியாது.

தன் நிழலைக் கண்டு தானே பயப்படும் அளவுக்கு அவனது மன வலிமை குன்றிவிடும்.

4. சமூக மதிப்பையும் மரியாதையையும் இழத்தல்:

ஒரு மனிதனின் உண்மையான ஆளுமை, அவன் பதவியில் இருக்கும்போதோ அல்லது செல்வத்தோடு இருக்கும்போதோ வெளிப்படுவதில்லை; அவன் மற்றவர்களின் துன்பத்திற்கு எவ்வாறு சிந்திக்கிறான் என்பதில் தான் வெளிப்படுகிறது.

I. போலியான முகமூடி கிழிதல்:

சமூகத்தில் ஒருவர் எவ்வளவு பெரிய மேடைகளில் மனிதநேயத்தைப் பற்றிப் பேசினாலும், நிஜ வாழ்க்கையில் ஆபத்தில் இருப்பவருக்கு உதவாமல் விலகும் போது அவனது உண்மை முகம் வெளிப்பட்டுவிடும்.

"இவன் உதவாக்கரை", "சுயநலவாதி" என்ற முத்திரை அவன் மீது விழும்.

மக்கள் அவனுக்கு அளிக்கும் மரியாதை உண்மையானதாக இருக்காது; அது அவனது பணத்திற்கோ அல்லது அதிகாரத்திற்கோ அளிக்கப்படும் போலியான மரியாதையாக மட்டுமே இருக்கும்.

II. தலைமுறைப் பின்னடைவு:

பெற்றோரின் குண நலன்களே பிள்ளைகளின் வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டி. ஆபத்தில் இருப்பவரைக் கண்டு ஒதுங்கும் பெற்றோரைப் பார்த்து வளரும் குழந்தைகள், சுயநலமிக்கவர்களாகவே உருவெடுப்பார்கள்.

பின்நாட்களில் அந்தப் பெற்றோர் நோயுற்று ஆபத்தில் கிடக்கும் போது, அதே குழந்தைகள் அவர்களை அலட்சியப்படுத்துவார்கள். இது அவர்கள் விதைத்த நச்சு விதையின் அறுவடையும் கர்மாவின் சுழற்சியுமாகும்.

5. வாழும் காலத்தில் பெற வேண்டிய விழிப்புணர்வு:

செய்த தவறுகளை உணர்ந்து திருந்துவதே மனித வாழ்க்கையின் சிறப்பு. கடந்த காலத்தில் அறியாமையாலோ அல்லது பயத்தாலோ ஒருவருக்கு உதவாமல் கடந்து போயிருக்கலாம். ஆனால், விழிப்புணர்வு அடையும் கணம் முதல் நம் பாதையை மாற்றிக் கொள்ள முடியும்.

I. கர்மாவிலிருந்து மீளும் வழிகள்:

உணர்தல்: தான் செய்தது தவறு என்பதை மனதார ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்.

செயல்முறை மாற்றம்: இனிவரும் நாட்களில் யாராவது ஆபத்திலோ அல்லது தீராத கஷ்டத்திலோ இருந்தால், சாக்குப்போக்கு சொல்லாமல் முன்னின்று உதவ வேண்டும்.

தன்னலமற்ற சேவை: எந்தவிதப் பிரதிபலனும் எதிர்பார்க்காமல், எளிய மக்களுக்கு நம் சக்திக்கேற்ப உதவிகளைச் செய்ய வேண்டும்.

II. சிறு உதவிகளின் பிரம்மாண்டம்:

உதவி என்பது மிகப்பெரிய தொகையைக் கொடுப்பது மட்டுமல்ல.

விபத்தில் சிக்கியவரை உடனடியாக மருத்துவமனையில் சேர்ப்பது.

பசியால் வாடுபவருக்கு உணவளிப்பது.

மன உளைச்சலில் இருப்பவருக்குச் சிறிது நேரம் செவிசாய்த்து ஆறுதல் கூறுவது.

இவை அனைத்துமே கர்ம வினைகளைக் கரைக்கும் சக்தி படைத்த நற்செயல்களாகும்.

முடிவுரை: 

பிரபஞ்சத்தோடு ஒன்றி வாழ்தல்

நாம் அனைவரும் இந்த பிரபஞ்சம் என்ற ஒரே மரத்தின் கிளைகள். ஒரு கிளை வாடும் போது மற்றொரு கிளை அதற்குத் தேவையான ஊட்டச்சத்தை அளிக்க முயல வேண்டும். அதை விடுத்து, வாடும் கிளையைப் பார்த்துச் சிரிப்பதோ அல்லது அலட்சியப்படுத்துவதோ ஒட்டுமொத்த மரத்தின் அழிவிற்கே வழிவகுக்கும்.

ஆபத்தில் இருக்கும் ஒரு மனிதனுக்கு நாம் நீட்டும் கரம், அவனைக் காப்பாற்றுவதுடன் சேர்த்து நம்முடைய கர்ம வினைகளையும் சுத்தப்படுத்துகிறது.

எனவே, சுயநலப் பாதையை விலக்கி, கருணைப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்போம். பிறரின் துன்பம் துடைக்கும் கரங்களே பிரபஞ்சத்தின் பேரன்பைப் பெறுகின்றன...!